“We hebben hard gewerkt voor een mooi, duurzaam en renderend biologisch bedrijf, maar zonder hulp komen we nu op straat te staan.”

Max van Tilburg groeide op als boerenzoon. Na zijn studie aan de universiteit van Wageningen ging hij medio 2013 op zoek naar een plek om zelf boer te worden. In zijn zoektocht kwam hij in contact met rentmeesterskantoor het Schoutenhuis. Zij waren destijds op zoek naar een nieuwe pachter van het melkveebedrijf Hoeve Gunterstein. Plannen werden gemaakt en gesprekken werden gevoerd. Eind november 2014 was het moment daar en kreeg Max te horen dat de pacht van Hoeve Gunterstein aan hem was toegewezen.

In februari 2015 werden de pachtcontracten voor de hoeve en het bijbehorende grasland (61 ha) ondertekend. Aangezien het erf en gebouwen in verpauperde staat verkeerden, besloot Max dit eerst nog aan te pakken voor de koeien zouden arriveren. Het asbestdak werd vervangen en de ligboxenstal verbreed. Voor de peildatum van 2 juli 2015 had Max circa € 300.000 geïnvesteerd en € 300.000 schuld. Ook het huis op de hoeve werd voor € 30.000 flink opgeknapt, zodat Max op 1 mei 2015 met zijn gezin van Utrecht naar Breukelen kon verhuizen.

Op 10 mei 2015 ging de biologische omschakelingstermijn van start. En in juni datzelfde jaar liet de broer van Max, ook bioboer, weten welke koeien naar Hoeve Gunterstein zouden komen. De melkstal werd klaar gemaakt en op 17 juli 2015 kon Max de eerste 26 koeien gaan melken.

We maken een sprong in de tijd. In het reductiejaar 2017 hield Max zich aan de doelstellingsaantallen (tussen de 62 en 67 GVE). Daardoor ontliep Max tot dan hoge boetes. Maar doordat Max op de peildatum van 2 juli 2015 geen vee had moest hij over al zijn dieren een solidariteitsbijdrage betalen. Daardoor heeft Max voor 2017 een boete (solidariteitsbijdrage) van € 35.000 liggen.

Doordat Max op 2 juli 2015 nog geen koeien had, heeft hij nu geen fosfaatrechten en mag hij dus geen enkele koe houden. Met als consequentie dat hij een economische delict begaat door wel koeien te melken en op deze manier zeer hoge geldboetes en evt. celstraf te riskeren. Dit zou betekenen dat Max fosfaatrechten moet kopen.

Voor een rendabele bedrijfsvoering moet Max zo’n 70 koeien melken en 3000 kg fosfaat(recht) hebben. Momenteel kost een kg fosfaat(recht) € 250,-. Een snelle rekensom geeft dan een totaal investeringsbedrag van € 750.000.

Een onmogelijke investering! In de eerste plaats wil een bank dit niet financieren. En als ze dat wel zouden doen dan zijn de rente en aflossing niet op te brengen. Kortom dan gaat Max failliet.

Inmiddels heeft Max een schuld van € 800.000. Nicole, zijn partner, is ook werkzaam op de boerderij. Zonder hulp komt Max met zijn gezin op straat te staan.

Absurd. Max en Nicole hebben sinds 2015 een ontzettend mooi, duurzaam en goed renderend bedrijf opgebouwd. Een biologisch melkveebedrijf, waarin alles in het werk wordt gesteld om maatschappelijk verantwoord te ondernemen. Er worden geen chemische bestrijdingsmiddelen gebruikt. Het kalf blijft bij de koe na geboorte. De koeien worden dag en nacht geweid. Scholen en verenigingen worden ontvangen om meer over het bedrijf te leren. Er is ruimte voor natuurbeheer en biodiversiteit.

Max en Nicole mogen niet de dupe worden van de kromme wetgeving van de Nederlandse overheid!
Met jouw hulp kunnen we ervoor zorgen dat Max en de andere bioboeren in nood hun boetes af kunnen betalen. Ondertussen houden wij de Nederlandse en Europese regering de spiegel voor en stellen we alles in het werk om de regelgeving alsnog aan te laten passen.

Comments are closed.