‘Het is vechten tegen de bierkaai’

Max van Tilburg

Boer worden. Net als zijn vader en broers. Max van Tilburg (40) is adviseur in de agrarische sector als hij zijn toekomst ineens haarscherp voor zich ziet. Genieten doet hij sindsdien iedere dag. Daar verandert een oneerlijke fosfaatwet gelukkig niks aan.

“Ondanks de ellende die we nu doormaken, geniet ik nog iedere dag van het boerenleven. Niks mooier dan met de natuur meewerken en iets opbouwen dat toekomstbestendig is. Als ik in alle vroegte over het land loop en de koeien zie grazen, denk ik vaak: dít is gewoon mijn werk. We worden alleen niet gezien. Althans, zo voelt het.”

 

Geen zorgen

Als het aan Max ligt opent hij binnenkort een boerderijwinkel, een Bed & Breakfast en een theehuis. Maar als het aan de regering ligt, moet Max stoppen. “Omdat we voldoende land hebben voor onze mestproductie, maakte ik me in eerste instantie geen zorgen over de nieuwe fosfaatwet. Bovendien wordt er op onze boerderij al eeuwen gemolken, dus waarom zou dat nu ineens niet meer mogen? Los daarvan zijn biologische boeren niet eens verantwoordelijk voor het mestoverschot. Startende bioboeren al helemaal niet.”

Onbegrijpelijk

Max heeft goede hoop op een vrijstelling voor bioboeren, totdat begin 2017 duidelijk wordt dat hij in het kader van het fosfaatreductieplan zijn veestapel moet verkleinen. “We moesten dertien koeien wegdoen. Deden we dat niet, dan zouden de boetes ons om de oren vliegen.” En de prijs die het gezin moest betalen was al hoog. Omdat Max ten opzichte van 2 juli 2015 nu ‘ineens’ 70 koeien had, moest hij een boete van 35 duizend euro betalen. “Terwijl de vorige boer hier tot eind 2014 ook altijd 70 koeien heeft gemolken. Dat is toch absurd? Als klap op de vuurpijl horen we in datzelfde jaar ook dat we geen fosfaatrechten krijgen omdat we op de peildatum nog geen koeien op het land hadden staan. Dat betekent dat we nul koeien mogen houden. Nu niet, nooit niet.” Als Max hoort over een knelvoorziening voor starters krijgt hij weer hoop. “Je denkt: hè hè, gelukkig. We worden gezien, er gebeurt iets. Als vervolgens blijkt dat je niet aan de voorwaarden voldoet – want geen vee op de peildatum – zakt de grond wederom onder je voeten weg.”

 

Hoopvol

“Toen zijn we bezwaar gaan maken. Die zaak loopt nu al meer dan een jaar. Het dagelijkse leven gaat door, maar je draagt dit drama wel de hele tijd met je mee. Alsof je continu op het randje van de afgrond balanceert. Als het zo doorgaat, is de kans groot dat twintig bioboeren onnodig en onterecht failliet gaan. Dat is toch schandalig? Het is echt vechten tegen de bierkaai. Veel mensen maken zich hard voor ons, maar de Tweede Kamer interesseert het weinig. Ze hebben de mogelijkheid om bioboeren vrij te stellen, maar doen niks. Dat de politiek pro biologisch is, is dus de grootste leugen.”

 

Of Max ondanks alles nog altijd blij is dat hij boer geworden is? Jazeker. “Je moet blijven relativeren. Ik snap ook wel hoe zo’n wetgeving werkt. Je wordt niet bewust kapotgemaakt. Zo ervaar ik het in ieder geval niet. Het systeem deugt gewoon niet en is alleen ingesteld op grote, reguliere boerenbedrijven. Niet op bioboeren. Dat moet veranderen. Het is gewoon een kwestie van tijd. Tot het zover is krijgen ze mij niet klein. Ik blijf altijd optimistisch.”

Comments are closed.